Συχνά, όταν ένα παιδί έχει μια έντονη αντίδραση, η πρώτη μας σκέψη είναι να το διορθώσουμε, να του βάλουμε όρια ή να το κατευθύνουμε να συμπεριφερθεί «σωστά». Ωστόσο, υπάρχει ένα απλό, αλλά πανίσχυρο εργαλείο που πολλές φορές παραβλέπουμε: η αγκαλιά. Η αγκαλιά δεν είναι απλώς μια κίνηση τρυφερότητας, αλλά ένα βιολογικό, συναισθηματικό και αναπτυξιακό εργαλείο που μπορεί να βοηθήσει το παιδί να ηρεμήσει, να νιώσει ασφάλεια και να μάθει να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του.
Ένα συχνό ερώτημα είναι αν η αγκαλιά ενισχύει τη δύσκολη συμπεριφορά του παιδιού. Η απάντηση είναι όχι. Η αγκαλιά δεν σημαίνει πως αποδεχόμαστε τη συμπεριφορά, αλλά πως αναγνωρίζουμε το συναίσθημα πίσω από αυτήν. Το παιδί δεν χρειάζεται πρώτα να «συμπεριφερθεί καλά» για να το αγαπήσουμε. Χρειάζεται να νιώσει αποδεκτό και ασφαλές για να μπορεί να συμπεριφέρεται καλά.
Στην προσχολική ηλικία, η συμπεριφορά των παιδιών δεν είναι θέμα «σωστού» ή «λάθους», αλλά ανωριμότητας του εγκεφάλου και ανάγκης για σύνδεση. Η αγκαλιά δεν είναι αδυναμία ούτε υποχώρηση. Είναι μια ισχυρή παρέμβαση που βοηθά τα παιδιά να νιώσουν ασφαλή, να ρυθμίσουν τα συναισθήματά τους και, τελικά, να συμπεριφέρονται καλύτερα. Την επόμενη φορά που το παιδί σου θα έχει μια δύσκολη στιγμή, πριν βιαστείς να διορθώσεις τη συμπεριφορά του, άνοιξε την αγκαλιά σου. Ίσως αυτή να είναι η πιο αποτελεσματική «λύση» που χρειάζεται.